മുളമഞ്ചലേറിയ ആദിവാസി

ഈ കുറിപ്പുകാരന്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്നത് കോഴിക്കോട് ജില്ലയിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിലാണ്. പാടവും പറമ്പും കുന്നും മലയും തോടും കുളങ്ങളും കാടും മേടും കാവുകളുമൊക്കയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ഗ്രാമം. പണ്ട് എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഏതാണ്ട് പത്തറുപത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ ക്കു മുമ്പത്തെ ഗ്രാമത്തിന്റെ ചിത്രമാണിത്. എന്നാല്‍ കാലങ്ങള്‍ കഴിയുകയും പരിഷ്‌കാരം അധിനിവേശം തുടങ്ങുകയും ചെയ്തതോടെ എന്റെ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഈ പ്രകൃതത്തിനൊക്കെ കാര്യമായ മാറ്റങ്ങള്‍ വന്നു. എന്നാലും അല്‍ പ സ്വല്‍പം ഗ്രാമ്യതയുടെ തുടിപ്പുകള്‍ ഇപ്പോഴും അവിടെ ബാക്കിയുണ്ട് എന്നത് ആശ്വാസകരം തന്നെ.

അക്കാലത്ത് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് റോഡില്ലായിരുന്നു. ഇടവഴികളും നടപ്പാതകളും മാത്രം. പിന്നീട് 1960 കളുടെ തുടക്കത്തില്‍ പഞ്ചായത്ത് സംവിധാനം നടപ്പില്‍ വന്ന ശേഷമാണ് പേരിനെങ്കിലും റോഡുണ്ടായത്. അതും കഴിഞ്ഞാണ് വാഹനങ്ങള്‍ ഗ്രാമത്തില്‍ കടന്നത്. എന്നിട്ടും ഏറെക്കാലം ഒരു ബസ്സി ല്‍ കയറണമെങ്കില്‍ മൂന്നര നാഴിക ദൂരം നടക്കേണ്ടിയിരുന്നു. അക്കാലത്തും അതിനു മുമ്പും രോഗികളെ അകലെ മാത്രമുള്ള ഏതെങ്കിലും ആശുപത്രികളിലെത്തിക്കണമെങ്കില്‍ മഞ്ചലിലോ, ചാരുകസേരയിലോ അല്ലെങ്കില്‍ മഞ്ചല്‍ പോലെ കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ഏതെങ്കിലും സംവിധാനത്തിലോ നാഴികകളോളം ആളുകള്‍ തോളിലേറ്റിക്കൊണ്ടുപോയി കാറോ വളരെ വിരളമായി മാത്രം ഉണ്ടാവുന്ന ആംബുലന്‍സോ ഉള്ളിടത്തെത്തിക്കണമായിരുന്നു. വലിയ തറവാട്ടു വീടുകളിലൊക്കെ മഞ്ചലുണ്ടാവും. രണ്ടുതരം മഞ്ചല്‍. ഒന്ന് തിളങ്ങുന്ന പിച്ചളയുടെ അല ങ്കാരങ്ങള്‍ തണ്ടില്‍ പിടിപ്പിച്ചതും കിടപ്പു ഭാഗം വര്‍ണത്തുണികളാലുണ്ടാക്കിയതും. ആകര്‍ഷകമായ ഈ മഞ്ചല്‍ തറവാട്ടുകാരണവര്‍ക്കും അത്യാവശ്യത്തിന് കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ ക്കും മാത്രമുപയോഗിക്കാന്‍. രണ്ടാമത്തെ മഞ്ചല്‍ അലങ്കാരങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത തണ്ടോടുകൂടിയതും കിടപ്പു ഭാഗം ചണകൊണ്ട് നിര്‍മിച്ചതും. ഇത് നാട്ടുകാരുടെ ആവശ്യത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കും. അപ്പോഴും കൂലിക്കാരും ദളിതരുമായ രോഗികള്‍ക്കൊന്നും ഇത് ലഭ്യമായിരുന്നില്ല. അവര്‍ക്ക് ചാരുകസേര യോ കെട്ടിയുണ്ടാക്കുന്ന താല്‍ ക്കാലിക മഞ്ചലോ ശരണം. അതേറ്റിക്കൊണ്ടുപോവാന്‍ അവരുടെ ബന്ധുക്കളോ അലിവുള്ള നാട്ടുകാരാരെങ്കിലുമോ തയ്യാറായെങ്കിലായി.
എന്നാല്‍ കാലം മാറിയതോടുകൂടി നാട്ടില്‍ വന്ന പരിഷ്‌കാരങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച് ഈ വിഭാഗം ജനങ്ങളുടെ സാമൂഹ്യവും സാ മ്പത്തികവുമൊക്കെയായ നിലവാരത്തില്‍ മാറ്റം വന്നു. അവരില്‍ പട്ടികജാതിക്കാരും പട്ടികവര്‍ഗക്കാരുമുണ്ടല്ലോ. പട്ടികവര്‍ഗക്കാരെ അപേക്ഷിച്ച് പട്ടികജാതിക്കാര്‍ വിദ്യാഭ്യാസപരമായും തൊഴില്‍ പരമായുമൊ ക്കെ മുന്നില്‍ വന്നു. സര്‍ക്കാര്‍ തലത്തിലുള്ള സംവരണനിയമങ്ങളും മറ്റാനുകൂല്യങ്ങളുമൊ ക്കെ ഇതിനു താങ്ങായി. എന്നാ ല്‍ പട്ടികവര്‍ഗത്തില്‍പെട്ട ആദിവാസികള്‍ക്ക് കാര്യമായ തോ തില്‍ ഈ പരിഷ്‌കാരങ്ങളുടെയൊന്നും ഗുണഭോക്താക്കളാ വാനൊത്തില്ല. അതിന്റെ പ്രധാന കാരണം ഇപ്പോഴുമവര്‍ കാടുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് മലയോര പ്രദേശങ്ങളിലും മറ്റ് വിദൂര ഗ്രാമങ്ങളിലും താമസിക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്നതും അവര്‍ക്കിടയിലെ ചെറുപ്പക്കാര്‍ക്ക് സര്‍ക്കാ ര്‍ ജോലിയിലും മറ്റും എത്തിയാല്‍ പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ കഴിയാത്തതും സര്‍ക്കാര്‍ സംവിധാനങ്ങളുടെ ജാഗ്രത ആദിവാസിക്ഷേമകാര്യങ്ങളില്‍ വേണ്ടത്ര ഫലവത്താവുന്നില്ല എന്നതുമൊ ക്കെതന്നെ.
നടേ സൂചിപ്പിച്ച പഴങ്കഥകളൊക്കെ ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തെടുത്തത് ഈയടുത്ത ദിവസം അഗ ളി ഇടവാണി എന്ന സ്ഥലത്തെ താമസക്കാരിയായ മണി എന്ന ആദിവാസി ഗര്‍ഭിണിയെ പ്രസവ വേദനയെ തുടര്‍ന്ന് ആശുപത്രിയിലെത്തിക്കാന്‍ കിലോമീറ്ററുകളോളം മുളമഞ്ചലില്‍ ചുമന്നുകൊണ്ടുവരേണ്ടിവന്നു എന്നവാര്‍ത്തയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. ആദിവാസി ക്ഷേമത്തിന് സര്‍ക്കാര്‍ കോടികള്‍ ചിലവാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഏറ്റവുമടുത്തപ്രാഥമികാരോഗ്യകേന്ദ്രത്തില്‍ നിന്നും അവര്‍ക്ക് ആംബുലന്‍സ് സേവനം കിട്ടാതെപോയത്. അവരുടെ പ്രസവം നടന്നത് ആശുപത്രിയിലെത്തിയ ശേഷമായത് ഭാഗ്യം. എന്നാലത് മുളമഞ്ചലില്‍ വെച്ച് തന്നെയായിപോയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്താവുമായിരുന്നു അവസ്ഥ. ആംബുലന്‍ സിന് കാശില്ലാത്തതിനാല്‍ ഭാര്യയുടെ മൃതദേഹം പായയില്‍കെട്ടി കൊണ്ടുപോവേണ്ടി വന്ന ഒരു ദളിതന്റെ കഥ ഒരു വടക്കന്‍ സംസ്ഥാനത്തു നിന്ന് വളരെ അടുത്തായാണ് നാം കേട്ടത്
അഗളിയില്‍ തന്നെയാണ് ഈയടുത്ത കാലത്ത് മധു എന്ന ആദിവാസി യുവാവ് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ പേരി ല്‍ മൃഗീയമായി കൊല ചെയ്യപ്പെട്ടത.് പോഷകാഹാരക്കുറവുകൊണ്ടുള്ള മരണങ്ങളും ശിശുമരണങ്ങളും അഗളിയിലെ ആദിവാസി മേഖലകളില്‍ വളരെ കൂടുതലാണ് എന്ന് സര്‍ക്കാര്‍ കണക്കുകള്‍ തന്നെ പറയുന്നു. കേന്ദ്ര സം സ്ഥാന സര്‍ക്കാറുകള്‍ ആയിരക്കണക്കിന് കോടികള്‍ ആദിവാസിക്ഷേമത്തിന് വേണ്ടി ചിലവാക്കുമ്പോഴാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് കൂടി ഓര്‍ക്കുക. ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികളില്‍പ്പെട്ട ഒരു കൂട്ടരും പദ്ധതി നിര്‍വഹണത്തിലെ ഇടത്തട്ടുകാരുമാണ് ഈ രംഗത്തെ വില്ലന്മാര്‍. അവരെ നിലക്കുനിര്‍ത്താനുള്ള ജാഗ്രതയും ആര്‍ജവവും ബന്ധപ്പെട്ട അധികൃതര്‍ കാ ണിച്ചാലേ ഈ അവസ്ഥകള്‍ക ള്‍ക്കൊരു മാറ്റം വരൂ.